Een quick fix

Een quick fix

Lekker makkelijk

Door veel mensen wordt een gastric bypass gezien als de makkelijke oplossing. Iets voor luie mensen die geen dieet willen volgen. Voor mensen zonder wilskracht. Voor mensen die niet op de blaren willen zitten want het is eigen schuld, dikke bult. Voor mensen die even kiezen voor een operatie en klaar is Kees (of hoe de chirurg dan ook mag heten). Je wordt geopereerd en een dag later ben je slank. Zoiets. Want na een gastric bypass mag je alles eten wat je wil, je valt kilo’s af en je hoeft nooit meer op dieet. Nooit meer!

Toch?

Het is dan best wel ontnuchterend dat er eerst een bezoek moest worden gebracht aan: 1. De chirurg. 2. De diëtiste. 3. De psycholoog. 4. De internist. 5. De anesthesioloog plus een bezoek aan een groepsbijeenkomst met andere bolvormigen. Tussendoor worden deze bezoeken nog opgeleukt met een aantal bloedtesten + eventueel aanverwante onderzoeken zoals een gastroscopie, een longfunctie onderzoek, een slaaponderzoek en meer van dat soort ongemak. Maar je moet natuurlijk wel wat over hebben voor die makkelijke oplossing.

Tussen al deze bezoekjes door sloeg bij mij de twijfel ook hevig toe en wist ik het te verkl*ten bij de chirurg vanwege een hysterische lachbui die het hele consult duurde. Vervolgens wist ik het te verkl*ten bij de psycholoog die me achteraf een grote chaoot vond. Bij de diëtiste wist ik het natuurlijk beter in maat Bungalowtent zodat ik het daar ook wist te verkl*ten. Op de groepsbijeenkomst was ik de slankste en smolt mijn noodzaak tot een gastric bypass met elke minuut dat de bijeenkomst duurde.

Alleen bij de internist was het appeltje-eitje want ik had echt slaapapneu, ik had echt astma, ik had echt diabetes en ik spoot insuline, ik had  artrose en wat had ik nou eigenlijk niet? Ik had ook vier Milka repen in mijn tas zitten want wilde ik echt een gastric bypass? Echt? Wilde ik dood, zoals een collega me had gevraagd toen ik het over een gastric bypass had? De Liefde-van-mijn-Leven was ook al niet zo enthousiast, wat zeg ik, die was mordicus tegen. Iets waar ik natuurlijk wijselijk mijn mond over hield bij de psycholoog.

Twijfel

Wilde ik echt wel? Wilde ik echt maat 38? Wilde ik echt van mijn diabetes af? Wilde ik echt eens de hele nacht doorslapen? Zonder ademnood twee trappen op klimmen of wilde ik de rest van mijn leven met de lift? Wilde ik echt een broek zonder Elastan? Wilde ik echt zonder insuline?

Zes weken herstel leken me echter ook een prachtig en hemels vooruitzicht. Zes weken gedrapeerd op de bank met een kop thee in de ene hand, een boek in de andere hand en mijn mond vol chocola.

Ja doet u mij dan maar die makkelijke oplossing!

Handtekening Caat

Reageren is niet meer mogelijk.